Jak obronić się przed nakazem zapłaty

Nakaz zapłaty wydany przez sąd w postępowaniu upominawczym wymaga podjęcia obrony przez pozwanego, w przeciwnym razie nakaz będzie miał skutki prawomocnego wyroku. W konsekwencji bezczynność pozwanego może go drogo kosztować. Artykuł wskazuje jak należy bronić się przed roszczeniami, o których orzeczono w nakazie zapłaty.

      W sprawach o roszczenia pieniężne wnoszonych do sądu, w przeważającej części wydawane są nakazy zapłaty w postępowaniu upominawczym.  Sędzia lub referendarz sądowy, po zapoznaniu się z materiałem dowodowym i uznaniu, iż przedstawione okoliczności nie budzą wątpliwości, może wydać nakaz zapłaty na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, ze o terminie posiedzenia pozwany nie zostanie zawiadomiony. O wydaniu nakazu zapłaty dowie się natomiast w chwili doręczenia mu nakazu i pozwu. Od daty doręczenia biegnie dwutygodniowy termin do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty. Trzeba pamiętać, iż termin ten jest nieprzekraczalny. Jeśli sprzeciw zostanie wniesiony po terminie, sąd go odrzuci, a to oznacza, że nakaz będzie miał moc prawomocnego wyroku. Może zostać wtedy przez powoda skierowany do egzekucji komorniczej.

                    W sytuacji, gdy sprzeciw zostanie wniesiony w ciągu dwóch tygodni i nie zawiera braków, nakaz zapłaty straci moc i odbędzie się sprawa przed sądem, w czasie której pozwany będzie mógł zając stanowisko na rozprawie.

                     Pismo zawierające sprzeciw wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty, w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu, z tym że nakaz zapłaty w części dotyczącej tylko kosztów procesu może być zaskarżony w terminie 7 dni od dnia doręczenia przez wniesienie skargi na orzeczenie referendarza sądowego. Oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, należy jednak pamiętać, iż chodzi o operatora publicznego – Pocztę Polską. Jeśli pismo prześlemy kurierem to datą jego wniesienia będzie dzień, w którym wpłynie do sądu.

                     W sprzeciwie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości, czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór, a także pozostałe zarzuty przeciwko żądaniu pozwu oraz wszystkie okoliczności faktyczne i dowody na ich potwierdzenie. Sprzeciw powinien być złożony z odpisami dla każdej ze stron.

                 Jeżeli pozew wniesiono na urzędowym formularzu, wniesienie sprzeciwu wymaga również zachowania tej formy.

                Wnosząc sprzeciw od nakazu zapłaty mamy szansę obronić się przed roszczeniami finansowymi, które często są  niezasadne, na przykład przedawnione.

Urlop macierzyński

Zasady przyznawania urlopu macierzyńskiego reguluje Kodeks Pracy. Przysługuje on osobom pozostającym w stosunku pracy, przy czym nie ma znaczenia sposób zatrudnienia (umowa o pracę, mianowanie, powołanie, wybór czy spółdzielcza umowa o pracę).
Urlop macierzyński podstawowy
Urlop macierzyński podstawowy przysługujący pracownikowi wynosi:
- 20 tygodni w przypadku urodzenia jednego dziecka,
- 31 tygodni w przypadku urodzenia dwójki dzieci,
- 33 tygodnie w przypadku urodzenia trójki dzieci,
- 35 tygodni w przypadku urodzenia czwórki dzieci,
- 37 tygodni w przypadku urodzenia piątki i więcej dzieci

Urlop macierzyński dodatkowy
Dodatkowo z 1 stycznia 2010 roku wchodzi w życie zmiana w ustawie wprowadzająca tzw. urlop macierzyński fakultatywny, czyli nieobowiązkowy. Zasadniczo urlop dodatkowy przysługuje mamie. Ojciec dziecka uzyskuje prawo do dodatkowego urlopu macierzyńskiego w następujących przypadkach:
- jeżeli matka dziecka zrezygnuje z podstawowego urlopu macierzyńskiego po wykorzystaniu przynajmniej jego 14 tygodni,
- jeżeli matka dziecka po wykorzystaniu całego podstawowego urlopu macierzyńskiego zrezygnuje z wykorzystania dodatkowego urlopu macierzyńskiego.

Długość urlopu jest uzależniona (podobnie jak w przypadku podstawowego urlopu macierzyńskiego) od liczby dzieci urodzonych podczas jednego porodu. Wymiar tego urlopu będzie sukcesywnie wydłużany by w roku 2014 wynieść 6 lub 8 tygodni.

W przypadku urodzenia jednego dziecka wymiar urlopu macierzyńskiego dodatkowego będzie wynosił:
- w latach 2010 i 2011: 2 tygodnie,
- w latach 2012 i 2013: 4 tygodnie,
- od roku 2014: 6 tygodni

W przypadku urodzenia dwóch lub więcej dzieci podczas jednego porodu wymiar urlopu macierzyńskiego dodatkowego będzie wynosił:
- w latach 2010 i 2011: 3 tygodnie,
- w latach 2012 i 2013: 6 tygodnie,
- od roku 2014: 8 tygodni

Dodatkowy urlop macierzyński przyznaje się od razu po zakończeniu podstawowego urlopu macierzyńskiego na pisemny wniosek pracownika. Pracodawca nie może odmówić udzielenia pracownikowi dodatkowego urlopu macierzyńskiego. Pracownik pozostający na urlopie ma takie same prawa jak przy przebywaniu na podstawowym urlopie macierzyńskim, łącznie z zasiłkiem macierzyńskim.

Urlop ojcowskiUrlop ojcowski jest kolejną zmianą w uprawnieniach pracowników związanych z rodzicielstwem wchodzących w życie od 1 stycznia 2010. Urlop ojcowski, potocznie nazywany "urlopem tacierzyńskim" będzie mógł być wykorzystany przez pracownika wychowującego dziecko w ciągu roku od urodzenia dziecka (również w trakcie trwania podstawowego urlopu macierzyńskiego matki, dodatkowego urlopu macierzyńskiego oraz urlopu wychowawczego). W przypadku nie wykorzystania urlopu ojcowskiego w wyznaczonym czasie, urlop przepada. Urlopu udziela się na pisemny wniosek pracownika.

Wymiar urlopu ojcowskiego jest niezależny od liczby urodzonych dzieci podczas jednego porodu i wynosi:
- w latach 2010 i 2011: 1 tydzień
- od roku 2012: 2 tygodnie

Dziedziczenie w polskim prawie

W chwili otwarcia spadku majątek spadkodawcy przekazywany jest jego spadkobiercom. Są oni dobierani na podstawie obowiązującego prawa spadkowego (spadkobiercy ustawowi) lub też zgodnie z wolą spadkodawcy spisaną w prawomocnym testamencie (spadkobiercy testamentowi). Jak przebiega dziedziczenie zgodnie z polskim prawem?

Dokumentem nadrzędnym wobec przepisów prawa spadkowego jest testament. Po śmierci spadkodawcy należy zatem ustalić, czy takie pismo kiedykolwiek powstało. Pomaga w tym Notarialny Rejestr Testamentów - centralna baza, do której mają dostęp notariusze na terenie całej Polski. Spis ten zawiera informacje na temat wszystkich testamentów, które zostały zarejestrowane. Niestety, nie ma w naszym kraju obowiązku rejestracji testamentów. W dodatku dokument taki można sporządzić samodzielnie (nie notarialnie), a wówczas może on znajdować się w dowolnym miejscu, w którym postanowił przechowywać go autor. Na ogół rodzina wie o istnieniu testamentu, zatem po śmierci testatora należy przeszukać jego rzeczy.

Testament sporządzony odręcznie musi spełniać 3 warunki, aby można było go uznać za dokument prawomocny. Po pierwsze musi być sporządzony osobiście przez spadkodawcę - w całości odręcznie. Po drugie powinien zawierać datę. Po trzecie musi być opatrzony czytelnym, pełnym podpisem. Jeżeli testament spełnia wszelkie warunki formalne, określa on, kto został upoważniony do dziedziczenia po zmarłym. Wśród wskazanych w takim dokumencie podmiotów mogą znaleźć się osoby spoza rodziny testatora, instytucje, organizacje pożytku publicznego itp.

W sytuacji, gdy testament nie został sporządzony (lub też nie został odnaleziony przez rodzinę zmarłego), dziedziczenie przebiega zgodnie z zapisem ustawowym. Przepisy dzielą spadkobierców na 3 grupy. Do pierwszej zaliczeni zostali: małżonek, dzieci, wnuki. Jeżeli osoby te nie żyją, prawo do otrzymania spadku przechodzi na grupę drugą: rodziców i rodzeństwo. W grupie trzeciej znaleźli się dziadkowie oraz ich zstępni.

Dziedziczenie praw autorskich

Konflikty o prawa autorskie do jakiegoś dzieła po śmierci jego twórcy zdarzają się dość często i zazwyczaj trwają wiele lat. Przykładem może być sprawa dotycząca popularnego w latach 1987-2006 programu antywirusowego mks_vir.

Do dzisiaj nie został rozstrzygnięty, ciągnący się od 2005 roku spór o prawa autorskie do programu mks_vir. Toczą go  spadkobiercy autora programu – Marka Sella z byłymi pracownikami jego firmy.

Należy przede wszystkim wskazać, że autorskie prawa majątkowe podlegają dziedziczeniu, więc przechodzą po śmierci autora na jego spadkobierców. Mogą być oni powołani do spadku testamentem, bądź mogą dziedziczyć z mocy ustawy. Istotne jest przy tym to, że autorskie prawa majątkowe są zasadniczo ważne przez 70 lat od momentu śmierci autora.

Aby wykazać fakt nabycia autorskich praw majątkowych, należy przedstawić postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia. Jedynie dysponując takimi dokumentami spadkobiercy mogą udowodnić, że przysługują im po spadkodawcy majątkowe prawa autorskie i mogą pobierać wynagrodzenie za eksploatację danego utworu. Trzeba przy tym pamiętać, że utwór może być wykorzystywany wyłącznie za zgodą wszystkich spadkobierców, którym przysługują do niego prawa autorskie, a więc wszyscy oni powinni np. podpisać umowę na wydanie określonej książki.   
Obok autorskich praw majątkowych istnieją jeszcze autorskie prawa osobiste, które są niezbywalne i trwałe. Należy do nich prawo do autorstwa dzieła, opatrywania go nazwiskiem lub pseudonimem autora, nienaruszalności formy i treści utworu oraz prawo do nadzoru nad sposobem korzystania z utworu. Jeżeli zmarły twórca nie wyraził innej woli, do wykonywania autorskich praw osobistych uprawniony jest jego małżonek, a w jego braku kolejno: zstępni (dzieci, wnuki itd.), rodzice, rodzeństwo, zstępni rodzeństwa. Te same osoby mogą też wystąpić z powództwem o ochronę autorskich praw osobistych zmarłego twórcy.

Porady prawne tylko dla bogatych?

Prawo w Polsce ciągle jest skomplikowane, niezrozumiałe, a wielu wypadkach po prostu złe. Te głosy podnoszoną są zarówno przez specjalistów, media, ale przede wszystkim, to odczucia wielu obywateli.

Pod wpływem opinii publicznej, dostosowując się do standardów unii europejskiej, pod naporem debat, oczywiście trwają ustawiczne zmiany legislacyjne. Z jednej strony, to dobrze, bo część tych zmian, to zmiany na lepsze, czy deregulacje, z drugiej strony gdy prawo się zmienia, to znów łatwo o błąd, czy jego nieznajomość.

Skarżą się przedsiębiorcy, niemniej Ci posiadają jako takie możliwości organizacyjne, finansowe, aby z pomocą prawników upominać się, niestety z różnym skutkiem, o swoje.

Także ludzie o wyższych dochodach i znaczących stanowiskach radzą sobie z prawną rzeczywistością korzystając ze specjalistów. Niemniej znaczna część obywateli, nie mówiąc już o tych o znikomych dochodach, w konfrontacji z sytuacjami które wymagają specjalistycznej, prawniczej wiedzy, są bezbronni.

Fakt, że wiele tych spraw jest dosyć banalna i powszechna: sprawy mieszkaniowe, sprawy rodzinne, świadczenia socjalne, świadczenia z ubezpieczenia społecznego, prawo pracy, prawo spadkowe, prawo konsumenckie, prawa własności, proste sprawy cywilne, czy czasami sporządzania dokumentów, pism procesowych oraz wniosków. Fakt, że świadomość Polaków w zakresie prawa nie jest duża.

Ale to nie zmienia faktu, że obywatel ma mało miejsc, w których może uzyskać wsparcie.
Część ustawowych instytucji, jak Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Konsumenta, Rzecznik Ubezpieczonych oczywiście, działa i jest potrzebna, ale najczęściej tryb pisemny, długi czas reakcji powoduje, to, że w większości spraw i tak zostajemy z problemem sami.

Samorządy coraz częściej powołują do życia, czy stanowiska, czy widziały, które ułatwiają, czy umożliwiają dostęp, ale to wciąż mała skala.

Część ciężaru, z coraz większym skutkiem, przejmują organizacje pozarządowe. Tutaj oprócz ilości, ważnym aspektem jest jakość, a aby ją osiągnąć, potrzeba zatrudniać prawników z doświadczeniem i wiedzą, a niestety skąd brać na to środki.
Czasami na szczęście udaje się je pozyskać ze środków unijnych. Niestety w większości przypadków do tej pory środki z działania Program Operacyjny Kapitał Ludzki są wydawane nie efektywnie, z efektywnie rozbudowaną biurokracją, tutaj też coraz częściej potrzebne są porady prawne, aby beneficjenci mogli sobie z tym aparatem poradzić. Ale są też i takie działania jak podziałanie: 5.4.2 „Rozwój dialogu obywatelskiego”, gdzie znajdujemy między innymi: upowszechnianie standardów współpracy trzeciego sektora z administracją publiczną, tworzenie programów poradnictwa prawnego i obywatelskiego, realizację programów nadzoru nad funkcjonowaniem administracji publicznej.

Z takiego działania jedna z organizacji NGO w Poznaniu,  stworzyła projekt polegający na otwarciu trzech punktów porad prawnych, dla osób o małych dochodach.  Porad udzielają prawnicy z doświadczeniem. Można się zarówno spotkać, jak też i prowadzić korespondencję poprzez e-mail. Bardziej skomplikowane sprawy otrzymują wykładnie pisemne. W ramach tych działań powstanie obszerna biblioteka porad dostępnych poprzez Internet.

Zupełnie odrębnym aspektem jest, to czy po wyczerpaniu się środków unijnych, władze samorządowe wesprą Fundację i znajdą fundusze na kontynuowanie rozpoczętych działań.

Większość beneficjentów wychodzi zadowolona, szkoda, że część czasu na porady zabiera prawnikom i ich asystentom, unijna biurokracja i wypełnienie formularzy. Z pewnością można ten czas by lepiej spożytkować.
Są też tacy, którzy nie są do końca zadowoleni, gdyż „kaliber” sprawy przekracza możliwości czasu przeznaczanego dla jednej sprawy, czy kompetencje prawnika (sprawy wymagające bardzo wąskiej wiedzy, lub na przykład ustawodawstwa innych Państw).

Niemniej 1700 porad prawnych udzielonych w roku 2011, świadczy o skali potrzeb i w dużej mierze złym funkcjonowaniu systemu prawnego w Polsce.

Widać także coraz większe znaczenie organizacji pozarządowych, jak i tego, że coraz więcej ludzi, środowisk poodejmuje działania w obronie swoich praw, nie czekając na działanie państwa. A być może, to dobry kierunek, liczyć na siebie i jednocześnie ograniczać „urzędnicze” wsparcie.

Gdy popełniono przestępstwo

Jeśli popełniono przestępstwo, a Ty zostałeś pokrzywdzonym to od twoich działań zależy najwięcej. Nie kieruj się jednak zasadą „oko za oko, ząb za ząb” i nie wymierzaj samemu sprawiedliwości, ponieważ nie masz do tego prawa.


Najważniejszym zadaniem, które warto wykonać jest zapamiętanie ważnych numerów telefonów, za pomocą których otrzymamy niezbędną pomoc. Każdy organ zajmujący się zwalczaniem przestępczości ma obowiązek ścigać popełnione przestępstwo. Istnieje kilka istotnych spraw jakie musimy podjąć czekając na funkcjonariusza Policji. 

Po pierwsze powinniśmy zatroszczyć się o siebie  i osoby nam towarzyszące. Nie czekajmy do przybycia pogotowia ratunkowego oraz policji i udzielmy pierwszej pomocy poszkodowanym, gdyż od naszej zwłoki może zależeć zdrowie, a nawet życie człowieka. 

Następnie należy zabezpieczyć miejsce zdarzenia i nie pozwolić, aby ludzie przyglądający się wypadkowi pozacierali zostawione przez sprawcę dowody, pamiętając o tym, aby samemu niczego nie dotykać, bo w ten sposób nie pomożemy tylko utrudnimy odtworzenie przebiegu zdarzeń. Pomóc Policji w ujęciu sprawcy możemy także poprzez zanotowanie najważniejszych informacji i poproszenie  świadków o nie opuszczanie miejsca zdarzenia, ponieważ nasze obserwacje i spostrzeżenia mogą znacznie pomóc. 

Ważne jest, aby nie bać się policjanta i nie denerwować jego przybyciem. Należy być spokojnym i myśleć o tym, że osoba, która przybędzie podejmie wszelkie działania, aby nam pomóc. 

Nie działajmy natomiast na własną rękę, ponieważ z reguły nie mamy pojęcia o krokach postępowania, ale rownież nie dysponujemy wystarczającym sprzętem, aby odnaleźć przestępcę. Dlatego też najlepiej oddać sprawę w powołane ręce.

Prawa i obowiązki pokrzywdzonego

W dzisiejszych czasach pewniejsze jest to, że zostaniesz pokrzywdzonym niż to czy wygrasz w totolotka. W takich przypadkach przyda Ci się trochę wiedzy jakie będą przysługiwały Ci prawa i obowiązki. Przeczytaj dokładnie.

Nie jestem prawnikiem ani adwokatem, ale postaram się Państwu przybliżyć zagadnienia dotyczące praw i obowiązków pokrzywdzonego. 
Najważniejszym prawem pokrzywdzonego w postępowaniu przygotowawczym jest prawo bycia stroną procesową postępowania. 
Postępowanie przygotowawcze jest jedyną fazą postępowania karnego, w której pokrzywdzony ma prawa strony nawet mimo braku swojej aktywności w sprawie. Wynika z tego, że osoba ujawniona jako pokrzywdzony w danej sprawie,  podlega wszelkim obowiązkom wynikającym z ustawy karnej procesowej oraz ma wszelkie prawa przysługujące stronie z mocy ustawy.
Wśród praw, które z tego tytułu pokrzywdzonemu przysługują, wymienić należy następujące:
a)    ma inicjatywę dowodową,
b)    może ustanowić pełnomocnika,
c)    może brać udział w czynnościach,
d)    może zadawać pytania osobom przesłuchiwanym – w ramach dopuszczenia go do udziału w tych czynnościach, zgłaszać wnioski
i uwagi do protokołu,
e)    może zaskarżać postanowienia, zarządzenia i inne czynności procesowe,
f)    należy mu doręczać odpisy orzeczeń, od których przysługuje środek odwoławczy
g)    ujawnionego pokrzywdzonego należy powiadomić o skierowaniu aktu oskarżenia,
Niektóre z wyżej wymienionych uprawnień zostaną następnie szerzej omówione.
Zgodnie z art. 315 § 1 k.p.k. „pokrzywdzony i jego pełnomocnik mogą składać wnioski o dokonanie czynności śledztwa”, na tej podstawie pokrzywdzony ma prawo inicjatywy dowodowej w postępowaniu przygotowawczym. Wnioski o dokonanie czynności śledztwa składa się na zasadach ogólnych. 
Kodeks postępowania karnego z 1997 roku poszerzył gwarancje udziału stron w czynnościach dowodowych postępowania przygotowawczego. Zgodnie z § 2 art. 315 k.p.k. stronie wnioskującej o dokonanie czynności, oraz jej obrońcy lub pełnomocnikowi przysługuje prawo żądania we wniosku albo odrębnie dopuszczenia do udziału w tej czynności, organ prowadzący postępowanie nie może odmówić stronie tego prawa. Wyjątek dotyczy podejrzanego pozbawionego wolności, jeżeli spowodowałoby to poważne trudności.
Strona ponadto ma prawo sporządzenia odpisu protokołu z tej czynności, na podstawie art. 157 § 3 k.p.k., niezależnie od tego, czy wzięła udział w czynności czy też nie.
Biorąc pod uwagę brzemienie art. 317 § 1 k.p.k. można stwierdzić, iż w czynnościach śledztwa, innych niż wymienione w art. 314, 316 oraz 318 k.p.k., kodeks postępowania karnego z 1997 roku ustanowił zasadę, że strony i ich przedstawicieli procesowych należy, na ich żądanie, dopuścić do udziału w tych czynnościach. Tylko prokurator może postanowieniem odmówić takiemu żądaniu.  Prokurator w takiej sytuacji określa powód takiej odmowy ( jest nim ważny interes śledztwa) - może to nastąpić natomiast tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach.
Udział stron i ich przedstawicieli w czynnościach śledztwa, których nie będzie można powtórzyć na rozprawie (art. 316 § 1 k.p.k.), jest jednym z przejawów zasady kontradyktoryjności w postępowaniu przygotowawczym. Niedopuszczenie do tych czynności może nastąpić, tylko, gdy zachodzi niebezpieczeństwo utraty lub zniekształcenia dowodu w razie zwłoki. W innych przypadkach dopuszczenie do czynności powinno nastąpić z urzędu. O terminie i miejscu czynności zawiadamia się osoby uprawnione do wzięcia w niej udziału. Zawiadomienie tych osób powinno być przekazane w taki sposób i w takim terminie, aby mogły one skorzystać z przysługującego im uprawnienia.
Do czynności niepowtarzalnych, czyli tych, których dotyczy art. 316 k.p.k., należą te czynności, których w przyszłości w ogóle nie będzie można wykonać (za względu na prawdopodobieństwo zniknięcia źródła dowodowego – obawa śmierci świadka), albo których ponowne wykonanie mijałoby się z celem (np. oględziny miejsca zdarzenia).
Czynności niepowtarzalne powinny, w tym przypadku, być rozumiane szeroko, zaliczymy do nich między innymi: okazanie rzeczy lub osoby, oględziny i otwarcie zwłok, wyjęcie zwłok z grobu, przeszukanie pomieszczeń i innych miejsc lub osoby.
Strony postępowania przygotowawczego, w tym również pokrzywdzony, mogą zaskarżać decyzje procesowe na zasadach ogólnych, tak więc, zgodnie z art. 459 w zw. z art. 465 i 466k.p.k., mogą żalić się tylko na postanowienia i zarządzenia zamykające drogę do wydania wyroku oraz co do środka zabezpieczającego lub na takie, na które ustawa przewiduje zażalenie. Jednym z takich przepisów stanowiących istotną gwarancję dla stron postępowania przygotowawczego, w tym dla pokrzywdzonego, jest art. 159 k.p.k. Nadaje on prawo złożenia zażalenia na odmowę udostępnienia akt w całości lub udostępnienie ich tylko częściowe. Gdy natomiast akta udostępniono, ale uniemożliwiono dokonanie z nich odpisów, w grę wchodzi wówczas przepis art. 302 § 2 k.p.k. uprawniający strony do zaskarżania czynności innych niż decyzje procesowe, jeżeli naruszają one ich prawa.
Kolejnym ważnym artykułem pod względem uprawnień pokrzywdzonego
w postępowaniu przygotowawczym jest art. 334 § 2 k.p.k. Nakłada on na oskarżyciela publicznego obowiązek zawiadomienia „oskarżonego i ujawnionego pokrzywdzonego, a także osobę lub instytucję, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie”, o przesłaniu aktu oskarżenia do sądu oraz o treści przepisu art. 335 i 387 k.p.k. Drugie zdanie tego paragrafu nakłada dodatkowy obowiązek pouczenia pokrzywdzonego o uprawnieniach związanych z dochodzeniem roszczeń majątkowych, a w razie potrzeby także o prawie do zgłoszenia oświadczenia o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.
Wszystkie wyżej wymienione uprawnienia pokrzywdzonego wynikające z bycia stroną w postępowaniu przygotowawczym i są nakierowane na udoskonalenie zasady kontradyktoryjności tego postępowania.
W tym miejscu należy skupić się jeszcze na umówieniu podstawowych obowiązków ciążących na pokrzywdzonym.
Jeżeli chodzi o obowiązki, to w porównaniu z uprawnieniami, są one stosunkowo nieliczne, a w pewnych sytuacjach mają charakter czysto społeczny. Niektóre z nich są obowiązkami powszechnymi, ponieważ dotyczą tak pokrzywdzonego, jak i każdej innej osoby. Takim powszechnym obowiązkiem jest np. złożenie zeznań w charakterze świadka, wydanie dowodów przestępstwa oraz inne. W przypadku niewywiązywania się z prawnego obowiązku, pokrzywdzony może zostać obciążony karami porządkowymi, a nawet sankcjami karnymi.
Do innych obowiązków porządkujących zaliczyć trzeba między innymi obowiązek przestrzegania terminów procesowych.
Mam nadzieję, że przybliżyłem Państwu kwestię pokrzywdzonego i jego prawa i obowiązki. Mam również nadzieję, że przydadzą się Państwu te informacje i kancelaria adwokacka nie będzie musiała Państwu pomagać.